لست أثمه
سيرين: اسمى سيرين
جيهان: احنا عايزين اسمك الثلاثى ومكان سكنك كمان حد من اهلك عشان نتصل بيهم
سيرين: انا ماليش حد واللى انتو عاوزينه اى فلوس انا تحت امركم
حازم: اظن مش وقته يا دكتوره اما ترتاح شويه كمان هيا لسه فى حاله صدمه اما تهدى تبقى تدينا التفاصيل دى
جيهان تنظر الى الفتاه الصامته: انتى عارفه انك كنتى حامل
سيرين تطرق رأسها وتجيب بمراره: عارفه
جيهان: طيب على الاقل نعرف ابوه مين نبلغه
سيرين وقد عقدت حاجبيها بشده واتبعت بقسوه : مالوش اب
تنظر سيرين للطبيبه متحديه اياها ان تجرؤ على فتح فمها مره اخرى ثم تابعت: من فضلكم سيبونى دلوقتى انا عايزه ارتاح
حازم يشعر بالضيق فهو يكره ذاك الصنف من النساءذلك الصنف اللعوب ويغادر دون ان ينبت كلمه
اما دكتوره جيهان: طيب ان هسيبك ترتاحى وعامه انا عملتلك تنضيف للرحم بس انتى محتاجه تغذيه وشويه فيتامينات بكره ان شاء الله هتاخديهم
خرجت من الغرفه وهى تفكر ياترى حازم ليه علاقه بالبنت دى ومخبى؟
يغادر حازم المستشفى وقد توقف المطر عن الهطول واشرقت الشمس بشعاع دافىء يقاوم الغيوم المتلاحمه
عاد الى منزله ليجد والدته نجوى فى انتظاره
نجوى: انت جيت يا حازم اتأخرت كده ليه يابنى
حازم: ازيك يا امى؟ ايه اللى مصحيكى انا مش قولتلك انى هتأخر
نجوى: يابنى صحيت اصلى الفجر مالقيتكش جيت قعدت اسبح واذكر الله عبال ماتيجى
حازم: انا الحمد جيت بالسلامه ادخلى انتى عشان تنامى يا امى
نجوى: طيب احضرلك حاجه تاكلها
حازم: لاء ماتعمليش حاجه يا امى انا هدخل انام مش عاوزه حاجه منى
نجوى: عاوزه سلامتك يا ضنايا
حازم: ازى نهى صحيح؟
نجوى: اختك دى مغلبانى اتخانقت امبارح مع خطيبها على حاجه تافهه وكانت عايزه تقلع الدبله ربنا يهديهم
حازم: ههههههههه كل مره تقول هسيبه ومابتقدرش سيبك انتى منها ده لعب عيال
نجوى: ربنا يهديهم ويفرحنى بيك يا حبيبى نفسى اشوفك مع عروستك فى الكوشه قبل ما اموت
حازم:بعد الشر عليكى يا ست الكل ان شاء الله تفرحى بيا وبنهى وولدانا كمان يتنططوا على حجرك
نجوى: يسمع منك ربنا ادخل انت يا بنى عشان ترتاح
رواية لست آثمة.
بقلم الكاتبه يسرا مسعد.
الفصل الثالث
فى غرفتها بالمستشفى تحاول سيرين الاعتدال فى جلستها شاعره بالالم الشديد فى انحاء جسدها النحيل
رافضه البكاء وتحاول بكل عزمها ان تقوم من سريرها وتتحرك قليلا
فى تلك الاثناء تدخل الممرضه سهير امرأه فى منتصف العقد الرابع من عمرها
